Wat ben jij bijzonder!

Het heeft even flink geregend, maar op het moment dat we de auto uitstappen, komt er een voorzichtig zonnetje om de hoek kijken. We hebben afgesproken op het parkeerterrein bij “Joehoe Daarbinnen!”. Een toepasselijke naam voor een echoscopiepraktijk. Zes man sterk, aanstaande mama, papa en de grootouders. Nadat we elkaar begroet hebben, stappen we, vol verwachting, het gebouw binnen, waar het heerlijk koel is. Mijn oog valt op de grote tafel waar, heel toepasselijk, een schaal staat met koekjes met roze en met blauwe muisjes. Stuk voor stuk, verpakt in cellofaan. We hoeven niet te wachten en betreden met zijn allen de ruimte waar het allemaal zal gebeuren, het maken van de 3D-echo, ook wel pretecho genoemd.

Mijn lieve, kleine meisje, die nu zelf mama wordt, gaat op een speciaal bed liggen, terwijl de anderen op een bank zitten waar ze een goed zicht op een groot televisiescherm hebben. Ik zit aan de andere kant op een stoel en kan zowel op het televisiescherm kijken als op het kleinere scherm waar Gisela, de echoscopiste, zicht op heeft. De kleine heeft er zin in, want al snel nadat er gel op de buik van mama is gesmeerd en Gisela met de transducer, even over de buik wrijft, zien we een koppie tevoorschijn komen op het televisiescherm. Het kindje heeft het, zo te zien, prima in de buik van mama en kijkt rustig in de “camera”. Zo bijzonder, zo prachtig. Gisela legt alles geduldig uit. Ze laat onder andere de twee hersenhelften zien, het hartje, de twee beentjes die gekruist zijn. De handjes, die langs het gezichtje zitten. De navelstreng, die om het nekje zit. Boven het voorhoofdje is het zwart. Dat is vruchtwater, vertelt Gisela. Ook laat ze het kloppen van het hartje horen op het scherm. Ik kijk naar de bewegende beelden in kleur en bedenk hoe geweldig dit toch is. Het lijkt wel of het kleine manneke ons aankijkt. Ter plekke bedenk ik, hoe bijzonder dit alles is.

Onwillekeurig vergelijk ik dit prachtige beeld met de echo’s die destijds van de “mum to be” gemaakt zijn. Dit vond ik toen al prachtig, het zwarte beeld met wat vage contouren. Het was dat de verloskundige vertelde, wat zij zag: de beentjes, het hoofdje. Zelf zou ik het er nooit uitgehaald hebben. In die tijd kon je op de echo nog niet zien of je een dochtertje of een zoontje kreeg. Hoe anders is dit tegenwoordig.

Een ding verandert er echter nooit en daarom kan ik tegen de aanstaande mama en papa alleen maar zeggen: “Geniet, ondanks alle lichamelijke ongemakken, van deze tijd. Het is zo bijzonder om een kindje in je buik te voelen. Afgezet tegen een mensenleven is het zo kort dat je dit wonder meemaakt.”

About the Author

admin
Author with 251 posts
More about admin

Related Articles

Leave a Comment

Babbels en Brabbels is een blog voor de niet zo piepjonge, maar wel actieve 50-plusser die nog volop in het leven staat.