Voor het eerst opa en oma

chris13.05 061

De dag is nog bezig met ontwaken wanneer wij ons om half zeven uur in de ochtend naar het ziekenhuis spoeden. Heel voorzichtig komt het dagelijks leven op gang. Het belooft een prachtige dag te worden. Op de weg is het nog rustig zodat we zonder files bij het ziekenhuis arriveren. Voor een gedeelte van het medisch personeel zit de nacht erop en kan men naar huis om te slapen. Voor anderen is het het begin van een nieuwe werkdag. Het ziekenhuis is al volop leven. Je ziet mensen de roltrap afkomen met betraande ogen, we staan in de lift met een jonge vader en zijn dochtertje, die trots vertelt dat zijn vrouw vannacht bevallen is.

Voor ons is niets gewoon deze dag. Een halfuurtje geleden werden wij door zoonlief gebeld dat ons eerste kleinkind, vannacht om 3.33 uur is geboren. Gisteravond laat hadden we heel voorzichtig nog even geïnformeerd hoe het was. Konden we gaan slapen of moesten we er rekening mee houden dat we op korte termijn richting ziekenhuis zouden gaan? Ik had gedacht dat ik geen oog dicht zou doen, maar dat viel reuze mee. Om 6 uur komt het verlossende telefoontje.

Van vriendinnen hoor je hoe speciaal het is om oma te zijn. Mijn partner was hier wat nuchterder in en vertelde doodleuk tegen iedereen die het wilde horen: “Kleinkinderen? Ik heb het al gehoord. Dat betekent een aanslag op mijn bankrekening”. Dat heeft hij geweten want ik heb acuut een T-shirt voor de kleine gekocht met de tekst “Opa is mijn grootste sponsor”.

Nieuwsgierig betreden we de ziekenhuiskamer waar we de stralende, trotse ouders aantreffen. Voor het raam staat een bedje. Daarin ligt een prachtig kereltje te slapen, mutsje op, de vuistjes samengeknepen, zich totaal niet bewust wat er in de wereld om hem heen gebeurt. We kijken naar hem. Onwillekeurig denk je terug aan die koude januaridag in 1982 toen onze zoon geboren is. Wat lijkt het nog kort geleden! En ook weer lang geleden als je naar de trotse papa kijkt! We kunnen er geen genoeg van krijgen om zijn zoontje te bewonderen. Je hebt het kindje niet zelf in je buik gehad, het is niet jouw kind en toch kun je na de eerste aanblik niet meer zonder. In de loop der jaren kregen de kinderen vriendjes en vriendinnetjes. Met de een had je een klik, aan een ander moest je wennen. En net als je eraan gewend was, ging het uit en kwam de volgende. Maar dit kleine mannetje hoort er vanaf de eerste minuut bij.

Die middag komen we terug met onze andere twee kinderen en mogen we onze kleinzoon voor het eerst vasthouden. Wat is hij klein en wat is hij lief! Hij doet z’n oogjes open en kijkt naar ons. Wat zal hem te wachten staan in zijn leventje? Eén ding weten we zeker. Hij wordt omringd door liefde. Ook onze andere zoon en onze dochter zijn helemaal vertederd door dit wezentje. De jonge papa is al druk in de weer om zijn zoon de fles te geven en om hem een schone luier aan te doen. Prachtig om te zien. Tja, the circle of life!

 

About the Author

admin
Author with 253 posts
More about admin

Related Articles

Leave a Comment

Babbels en Brabbels is een blog voor de niet zo piepjonge, maar wel actieve 50-plusser die nog volop in het leven staat.