Help, ik word vergeetachtig. Toch geen dementie?

Het gebeurt me wel vaker tegenwoordig. Sta ik iets lekkers te koken, moet ik iets uit de koelkast in de bijkeuken pakken, loop er naar toe en………….weet verdorie niet meer wat ik moet halen. Tja, daar sta je dan. Meestal loop ik weer terug naar de keuken, zie daar onmiddellijk wat ik ook weer nodig heb en haal het vervolgens alsnog op. Nog zo eentje: zit ik gezellig te kletsen en kan plotseling niet meer op een heel gewoon woord komen of weet even de titel niet meer van die leuke film die ik laatst zag.

Moet ik me zorgen maken dat ik last van dementie begin te krijgen? Of is het vergeetachtigheid? Toch maar eens over hebben met vriendinnen. En wat blijkt? Ik ben niet de enige. Het commentaar van de geraadpleegde vriendinnen is: “Joh, dat is helemaal niet vreemd. Dat overkomt ons allemaal regelmatig.” Iedereen is weleens vergeetachtig, maar als je ouder wordt gaat je geheugen anders werken waardoor je vaker iets vergeet. Maar hoe weet je het verschil tussen vergeetachtigheid en dementie?

Ik denk terug aan lieve mensen die ik gekend heb en die wel degelijk de diagnose dementie hadden.

Zij was 70 en reed nog graag auto. Er was een beschadiging aan een van de wielen. Tegen iedereen die het maar horen wilde zei ze dat “extremisten” dat gedaan hadden. Toen ik haar vertelde dat ze dat toch echt zelf tegen een stoeprandje gereden was, keek ze me aan en geloofde me. Maar vervolgens begon ze het verhaal van de “extremisten” opnieuw te vertellen. Diezelfde “extremisten” waren in haar appartement geweest en hadden overal lucifers neergelegd. Toen ik met haar meeging naar de geriater waar ze uitgebreid onderzocht was en uiteindelijk de diagnose dementie kreeg, liepen de tranen langs haar wangen en vroeg ze of dit onontkoombaar was.

Ik stond in een rij voor een buffet. Degene die voor me stond, vroeg me “Joke, hoe is het toch met jouw kinderen?” Nadat ik hem uitgebreid geantwoord had, vroeg hij opnieuw “Joke, hoe is het toch met jouw kinderen?” Dit hele riedeltje herhaalde zich nog een keer of vijf, totdat we aan de beurt waren bij het buffet.

Hij was een grote, stoere man waar ik als kind altijd zo tegenop keek omdat hij alles wist en alles kon. Nu zit ik in het verpleegtehuis en snijd zijn brood in kleine stukjes waarna ik het aan een vork prik en hem dit voer. Hij kijkt mij aan en zegt: “Meissie, toch.” Waarom hij in het verpleegtehuis zit? Tja, als je je gebit kwijt bent en dit na een uitvoerige zoektocht uit de vriezer tevoorschijn komt samen met het zojuist gekochte pak melk. En dit was niet het enige dat regelmatig fout ging.

Of wanneer ik iemand die mij dierbaar is op een zeer warme zomermiddag bezoek en te horen krijg: “Leuk, dat je er bent hoor! Maar had even gebeld.” Dat terwijl ik een dag van te voren gebeld heb, voordat ik wegging gebeld heb en in de auto 5 minuten voordat ik zou arriveren nogmaals gebeld heb.

Maar soms zijn er ook situaties waarin humor naar voren komt. Zoals degene die er altijd piekfijn verzorgd bij liep. Op een gegeven moment liep ze hele dagen in haar pyjama en een dikke ochtendjas. Ook op dagen dat het zo warm was dat de mussen dood van het dak vielen. Uiteindelijk is er voor gezorgd dat medewerkers van de Thuiszorg haar ’s morgens wassen en aankleden. Als ik haar opbel en vraag of de Thuiszorg al is geweest, is haar antwoord: “Die hoeven hier niet te komen. Waarom zouden zij hier moeten komen.” Als ik heel voorzichtig zeg dat zij komen om haar te wassen en aan te kleden, zegt ze: “Ben je mal. Daar heb ik de Thuiszorg niet voor nodig. Dat doe ik allemaal zelf.”

Wil je meer over dementie weten, vraag dan de brochure “Is het dementie” van Alzheimer Nederland aan. Achterin staat een test die je zelf kunt doen. Voor mij gelukkig een reden om me gerustgesteld te voelen.

About the Author

admin
Author with 220 posts
More about admin

Related Articles

Leave a Comment

Babbels en Brabbels is een blog voor de niet zo piepjonge, maar wel actieve 50-plusser die nog volop in het leven staat.