Een vriendschap die veel te kort duurde

Ik zit in het ziekenhuis. De kamer is onpersoonlijk. Het fotolijstje op het nachtkastje, de kaarten aan het prikbord en de bloemen moeten het geheel een wat persoonlijker karakter geven. Maar ondanks deze pogingen lukt het niet om de kamer gezellig te maken. Zijn ziekenhuiskamers eigenlijk ooit gezellig? Gelukkig kom ik er niet vaak, dus veel ervaring hierin heb ik niet. Jij ligt in bed, soms suf je wat weg en even later zeg je iets. Ik merk dat het spreken je moeilijk af gaat. Wat moet ik doen? Iets vertellen? Of is het luisteren te vermoeiend voor je? Dan, terwijl mijn gedachten mijlenver weg zijn, doe je je ogen open, kijkt me aan, pakt mijn hand en zegt dat je me wil bedanken voor al die jaren van vriendschap. Het komt onverwacht, ik weet niet wat ik zeggen moet en schiet vol. Je zakt weer weg en ik houd je hand vast.

Mijn gedachten gaan terug naar zo’n 20 jaar geleden. Mijn geliefde was net afgestudeerd en vond een baan in een klein dorp in Twente. Jij en ik kwamen elkaar regelmatig tegen in het “sociale circuit”. Zoals je ooit zei: “Het klikte gewoon tussen ons en onze mannen”. In het begin hadden wij nog geen kinderen. Jullie hadden twee dochters. Jij kreeg een miskraam waar je veel verdriet van had. Wij kregen een dochter. Achteraf denk ik dat onze vriendschap intenser is geworden toen we allebei tegelijkertijd zwanger waren. Jij van je derde en ik van mijn tweede. In die tijd wisten we voor de geboorte nog niet of het een jongen of een meisje werd. Jouw zoon werd geboren en ik herinner me nog dat wij op kraamvisite bij jullie kwamen. Je lag te stralen in bed. Na 2 dochters een prachtige, gezonde zoon! Twee maanden later werd onze zoon geboren. Wat  waren we gelukkig met onze kids! We gingen op naailes, jij de ene week, ik de andere week. Als jij ging paste ik op en als ik ging bracht ik mijn kinderen bij jou. We waren allebei graag creatief bezig. We kletsen over van alles en hadden over een heleboel dingen dezelfde mening. Ruzie hadden we eigenlijk nooit. Jij was iemand waar we altijd van op aan konden. Ons gezin was inmiddels uitgebreid met nog een zoon. Hij werd op een prachtige lenteochtend geboren. Jullie kwamen ’s avonds op kraamvisite. We zaten buiten en het was zo gezellig dat we de hele tijd vergaten! Toen mijn schoonmoeder op sterven lag en we midden in de nacht werden gebeld door het ziekenhuis, stond je klaar om onze zoon op te vangen. Ook toen we gingen verhuizen naar een ander gedeelte van het land, paste je op zodat we in alle rust alles konden regelen.

Terwijl andere vriendschappen door de grote afstand verwaterden kenden jullie het begrip “uit het oog, uit het hart” niet en wisten jullie onze vriendschap  op hun juiste waarde te beoordelen. Soms spraken we elkaar maanden niet, maar als we elkaar  belden, konden we uren gezellig bijkletsen.  Onze zonen waren inmiddels pubers en ook zij bleven bevriend. Toen werd je ziek. Ik weet nog dat je me belde, vlak voordat we met ons hele gezin met vakantie naar Amerika gingen. Ik dacht je belde om ons een fijne vakantie toe te wensen, maar je had hele andere berichten. Ik herinner mij nog hoe ik op een parkeerterrein in Los Angeles stond om je te bellen over de uitslagen die je kreeg. Opeens was die vakantie niet zo leuk meer. Nadat ik terug was zocht ik je op in het ziekenhuis. Je huilde want je zou voor het eerst oma worden en de kans was heel groot dat je het kindje nooit zou zien. In je ziekenhuisbed ging je met je dochter mee toen ze een echo liet maken. Jullie samen waren de enigen die wisten of het een jongetje of een meisje zou worden en welke naam het kleintje kreeg. Maar het kindje in je armen houden en knuffelen zou er nooit meer van komen.

En nu zit ik hier en weet niet wat ik moet zeggen. Ik wil tegen je zeggen dat ik altijd heel erg veel bewondering voor je heb gehad hoe je vocht tegen je ziekte. Maar ook de eerlijke manier hoe je hier over sprak. Hoe ziek je ook was, je bleef attent en bedankte me omdat ik je van ver kwam opzoeken. Als er iemand is die een bedankje verdient, dan ben jij het wel. Bedankt voor al die jaren van vriendschap. Een vriendschap, waarvan ik gehoopt had dat hij nog heel lang zou mogen voortduren.

 

About the Author

admin
Author with 253 posts
More about admin

Related Articles

Leave a Comment

Babbels en Brabbels is een blog voor de niet zo piepjonge, maar wel actieve 50-plusser die nog volop in het leven staat.