Een herinnering aan Anneke Grönloh uit 1995

Vroeger waren er niet zoveel songs als tegenwoordig. Als je dan een bepaald nummer hoorde, kende je al snel alle woorden en verdween dit niet zomaar uit je hoofd. Zo ook de bekende hits van Anneke Grönloh zoals Brandend Zand, Paradiso en Soerabaja. Toen ik echter afgelopen weekend hoorde dat Anneke op 76-jarige leeftijd overleden was, dacht ik niet aan de vele hits die ze gescoord heeft, maar aan de persoonlijke ontmoeting die ik met haar en haar man Wim-Jaap van der Laan had. Ik herinner mij het echtpaar als vriendelijke mensen, wars van enige sterallures.

Het was eind januari 1995 dat door de gevaarlijk hoge waterstand van de Rijn, Maas en Waal meer dan 250.000 mensen verplicht moesten worden geëvacueerd. Zo ook het echtpaar Van der Laan- Grönloh dat destijds in Heesselt (gemeente Neerijnen) woonde. Op 1 februari was de situatie het meest kritiek. Daarna begon het water te zakken en op zaterdag 4 februari mochten de eerste bewoners weer huiswaarts keren. Dit dank zij de inzet van vele hulpverleners.

Anneke en Wim-Jaap namen met plaatselijke ondernemers het initiatief deze hulpverleners in het zonnetje te zetten door hen een feestavond aan te bieden. En aldus geschiedde op een woensdagavond eind februari. De avond was een enorm succes en werd besloten met een belangeloos optreden van Anneke. Na afloop bleven Anneke en haar man nog gezellig napraten en raakten wij aan de praat. Natuurlijk werden ‘evacuatieverhalen’ uitgewisseld. Anneke en Wim-Jaap vertelden dat zij op dinsdagmiddag op de radio hoorden dat zij uiterlijk woensdag moesten evacueren. Op dat moment had Anneke een journalist aan de telefoon die haar wel met een helikopter wilde komen ophalen. Anneke antwoordde bescheiden dat hij maar eerst voor de oudere mensen moest zorgen. Op woensdagmiddag vertrok het echtpaar naar Friesland. Een rit die ze niet gauw zouden vergeten. “Het leek wel een oorlogssituatie, zo eng. Er stond een enorme file op de A2 richting Utrecht. De politie maande iedereen om tot 10 centimeter bumper aan bumper te rijden. Over de vluchtstrook reden ambulances met zwaailichten, die mensen uit ziekenhuizen en bejaardenhuizen evacueerden. Toen we uiteindelijk voorbij Utrecht waren voelden we ons pas veilig. Daarvoor hadden we allebei het idee dat er een golf water achter ons aan kwam. We zijn stress gewend maar toen we in de file voor Utrecht stonden vroeg ik op een gegeven moment aan een chauffeur van een hoge veewagen die naast ons reed ‘als het water komt, mag ik dan bovenop?”

Het bleef nog lang gezellig die avond……..

Foto: Kees van Dalen, uitgave Het Kontakt

About the Author

admin
Author with 253 posts
More about admin

Related Articles

Leave a Comment

Babbels en Brabbels is een blog voor de niet zo piepjonge, maar wel actieve 50-plusser die nog volop in het leven staat.