Een geboorte. Het blijft een wonder.

Het is een mistroostige, druilerige dag. We rijden op de A2 richting Amsterdam. Zoals altijd is het er druk en razen er auto’s voorbij terwijl wij toch ook de maximaal toegestane snelheid rijden. De radio staat aan, maar echt luisteren doe ik niet. We zijn allebei op een positieve manier gespannen. Want we gaan onze eerste kleindochter bewonderen die een kleine 12 uur geleden het levenslicht zag.

Alles is goed met moeder en kind en de eerste foto’s heb ik al doorgeappt gekregen. Gisteravond om kwart voor 12 geboren  en vanmorgen om 6 uur hebben ouders en baby het ziekenhuis verlaten. Onwillekeurig denk ik terug aan de tijd dat mijn dochter geboren is. Weken van te voren waren we al kwartjes aan het sparen voor als de baby er was en mijn lief bij de telefooncel, die in de hal van het ziekenhuis stond, familie en vrienden kon bellen. Een tijd, waarin je als je in het ziekenhuis beviel, er nog 24 uur moest blijven en vervolgens met de ziekenauto naar huis ging. De eerste paar dagen mocht je je niet douchen, het wassen werd door de kraamverzorgster gedaan terwijl je op bed lag. Zelfs naar de wc gaan mocht de eerste dag niet. Ik herinner me hoe prettig ik me voelde toen ik weer zelf naar de wc mocht en hoe heerlijk de eerste douche was.

We woonden toentertijd in een klein dorp in Twente. De kraamverzorgster bleef 10 dagen en de eerste dagen van 8 uur ’s morgens tot 6 uur ’s avonds. Henny, onze kraamverzorgster, kwam uit het dorp. Ze kende bijna iedereen en als ze boodschappen ging doen vertelde ze bekenden dat ze vooral de eerste 10 dagen moesten komen. Dan was zij er nog en had ik alle aandacht voor baby en bezoek terwijl zij voor de koffie, thee en beschuit met muisjes zorgde. Die beschuit met muisjes waren ze overigens niet gewend in Twente want daar was het de gewoonte dat iedereen een snee krentenwegge kreeg. Krentenwegge was luxe krentenbrood dat vroeger vaak door buren of collega’s aan de nieuwbakken ouders gegeven werd. Soms was een krentenwegge wel 1 meter lang!

Als Henny ’s avonds wegging had ze het eten voor ons klaarstaan. Waar we van hielden? Dat zag ze aan de voorraad kruiden in de kast. En de laatste dag was voor haar altijd een drukke dag. Ze zorgde ervoor dat de boodschappen voor de komende dagen in huis waren en ook dat er een grote pan soep klaarstond. Toch had ze alle tijd voor moeder en kind. In die tijd werd de baby voor en na iedere voeding gewogen zodat je kon zien hoeveel voeding de baby binnenkreeg. In bad gaan? Dat gebeurde iedere dag. Tegenwoordig is de gedachte dat dat niet goed is voor de kleine en mag het nog maar 1 keer in de 2 dagen in bad. En foto’s maken? Dat gebeurde wel, maar de foto’s moesten bij de fotograaf ontwikkeld en afgedrukt worden en dat duurde toch al gauw 3, 4 dagen. Foto’s doorappen? Nooit van gehoord! Maar ja, de mobiele telefoon bestond ook nog niet.

Ik ben zo aan het mijmeren geslagen dat wij er, voordat ik er erg in heb, al zijn. De nieuwbakken mama zit met de baby op schoot. Een prachtig klein meisje met een mutsje op waaronder donkere haartjes te zien zijn, de oogjes nog dicht. Zich van geen kwaad bewust slaapt ze overal heerlijk doorheen. Als ik haar vasthoud en mijn vinger in haar handje stop, knijpt zij onbewust haar vuistje dicht. Ach, sommige dingen veranderen nooit!

 

 

About the Author

admin
Author with 220 posts
More about admin

Related Articles

Leave a Comment

Babbels en Brabbels is een blog voor de niet zo piepjonge, maar wel actieve 50-plusser die nog volop in het leven staat.