De zenuwen van een oma

Gespannen loop ik in huis te drentelen. Waar ik ook ga, mijn telefoon heb ik bij me. Constant zit ik te kijken of ik een berichtje heb ontvangen en ik het piepje toevallig gemist heb. Veel trek in eten heb ik niet. Ik heb een knoop in mijn maag. Wat is onzekerheid toch fnuikend. Vroeger al, als je moest wachten voor de uitslag van een examen. Het moment dat je nog niet wist of je het wel of niet gehaald had. Dat wachten is zo zenuwslopend. En het vreemde is, of je gezakt of geslaagd was, op het moment dat de onzekerheid weg is, keert de rust terug. Maar nu, zijn er veel belangrijker zaken aan de orde, want mijn dochter krijgt haar eerste kindje.

Ik heb steeds gezegd dat ze zondag 17 november gaat bevallen, precies twaalf dagen na de uitgerekende datum. Waarom ik dat zo zeker weet? Moederinstinct of gewoon omdat zijzelf ook twaalf dagen te laat is geboren?

In de nacht van zaterdag op zondag slaap ik slecht en ga elke twee uur naar het toilet. Of is het een smoes om gauw even op mijn telefoon te kijken? Ik weet dat er nu echt iets gaat gebeuren. Zondagmorgen in alle vroegte, belt ze terwijl ze op weg zijn naar het ziekenhuis. De paniek slaat toe bij mij. Het is zondag, dus het zal waarschijnlijk wel meevallen met de files, maar het ziekenhuis is minimaal een uur rijden bij ons vandaan. Haar schoonouders die dichterbij wonen hebben ons, heel lief, uitgenodigd om bij hen te wachten.

Ik sta mijn tanden te poetsen wanneer de telefoon gaat. Met mijn mond vol tandpasta neem ik op. Het is mijn oudste zoon, die vraagt of er al iets bekend is. Als ik een app krijg dat ze zeven centimeter ontsluiting heeft, houd ik het thuis niet meer uit en bel haar schoonouders. Het is inmiddels middag. Een uurtje later zijn we er. Vier oma’s en opa’s. De telefoons liggen op tafel voor ons en bij ieder piepje veren we op. Allemaal met onze eigen gedachten en met maar één wens, hopen dat alles goed gaat. Dan gaat om 17.11 uur de telefoon. Ik zet hem op handsfree, zodat we allemaal kunnen meeluisteren. Het is nu geen aanstaande papa meer die belt, nee een echte papa die vertelt dat het kindje is geboren en dat alles goed is met moeder en zoon! Oh, wat zijn we blij!

Diezelfde avond gaan we met zijn vieren naar het ziekenhuis. Het is donker wanneer we aankomen. In het ziekenhuis is het rustig deze zondagavond. En dan is het grote moment aangebroken en zien we het kleine wondertje! Hij ligt rustig te slapen in zijn bedje, mutsje op, zich van geen kwaad bewust.

Zal ik het nog meemaken, dat hij later zelf papa wordt? Hoe zal zijn leven verlopen? We kunnen hem alleen maar het allerbeste toewensen. Eén ding is zeker. De kleine man wordt met veel liefde omringd!

About the Author

admin
Author with 251 posts
More about admin

Related Articles

Leave a Comment

Babbels en Brabbels is een blog voor de niet zo piepjonge, maar wel actieve 50-plusser die nog volop in het leven staat.