Afscheid van een stukje verleden

De oude dame doet mij aan koningin Elisabeth denken. Dezelfde kleine gestalte, keurig achterovergekamd grijs haar, klassiek gekleed in haar burberry rokje, zwarte vest en witte blouse. Ook vandaag, terwijl ze op de overloop op een stoel zit terwijl een nichtje en haar zoon van 18 gekomen zijn om haar te helpen de zolder op te ruimen.

Dat is hard nodig want over 6 weken verhuist ze naar een appartement in een verzorgingstehuis. Iets waarvan haar verstand zegt dat het moet, maar als je diep in haar hart kijkt wil ze eigenlijk het liefste blijven wonen in haar eigen huis met tuin in de mooie buurt. Maar ze moet verstandig zijn, want ze is 90, helemaal alleen en ze heeft al een keer een TIA gehad. Haar man is 8 jaar geleden overleden en kinderen zijn er helaas nooit gekomen. Vroeger had ze een uitgebreide vriendenkring. Maar naarmate je ouder wordt, ontvallen je steeds meer mensen. Dit alles overpeinst ze terwijl nicht en neef de smalle vlizotrap naar de zolder zijn opgeklommen. Het zal er wel stoffig zijn want ze kan zich de tijd niet meer heugen dat ze er geweest is. Misschien wel 15 jaar geleden. Ze weet ook niet meer precies wat er nog allemaal staat. Dan komt haar neef met haar oude tennisracket naar beneden. Ze pakt het racket aan en vertelt hem hoe hij het racket moet vasthouden en hoe zij haar man vlak na de oorlog op de tennisbaan leerde kennen. “Ik zie me nog staan op de tennisbaan. Wat is die tijd toch ontzettend snel gegaan”. De dag vliegt voorbij. Zij ziet zoveel dingen waarvan ze niet meer wist dat ze ze had, maar waar overal een verhaal aan zit. Net zoals de schilderijen. “Oom volgde na de oorlog schilderlessen. De leraar zat nogal eens krap bij kas en hij moest materiaal kunnen kopen. Daarom kocht oom zijn schilderijen en die staan hier nog op zolder”.

Aan het eind van de dag is er nog maar een kwart van de zolder leeg en staat de gang beneden al vol met spullen voor de Kringloop, die de volgende dag worden opgehaald. Nicht en neef mogen niet weg voordat ze met haar een hapje gegeten hebben in het chique restaurant waar zij vroeger altijd met haar man kwam. Terwijl zij haar hoedje opzet en haar mantel aantrekt, kloppen nicht en neef het stof van hun oude spijkerbroek. Na een gezellig etentje, schuift ze haar portemonnee naar haar neef. “Tja, want de rekening moet door de heer in het gezelschap betaald worden. En, doe 10% bovenop de rekening”, gebiedt ze de tiener.

De volgende dag belt ze enigszins teleurgesteld op. Het was toch wel erg snel gegaan gisteren. Ze had nog zo graag een keer haar tennisracket willen vasthouden en er een balletje mee willen slaan in de tuin…………………

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

About the Author

admin
Author with 253 posts
More about admin

Related Articles

Leave a Comment

Babbels en Brabbels is een blog voor de niet zo piepjonge, maar wel actieve 50-plusser die nog volop in het leven staat.